De vijandelijke overname van Nederland door de oosterburen in 1940 was het startsein voor een zeer omvangrijk bouwproject. Overal in deze nieuwe provincie van het Derde Rijk verschenen tientallen kleinere en grotere militaire vliegvelden met de nodige kazernes. In korte tijd verschenen honderden onderkomens, hangaars, opslagplaatsen enzovoorts. Het doel van deze complexen was simpel: het verdedigen van het belangrijke Ruhrgebied. Vanuit deze vliegvelden wilde men de Geallieerde bommenwerpers onderscheppen.

 

Het einde van de oorlog betekende de ingebruikname van de vliegvelden door de Nederlandse Defensie. De aangetroffen infrastructuur en gebouwen werden beschouwd als uiterst modern. Het uitbreken van de koude oorlog had tot gevolg dat de voormalige Duitse verdedigingslinie vanaf dat moment onderdeel vormde van  het strategische plan ter bescherming tegen het communisme. Forse aanpassingen en uitbreidingen van kazernes hoorden daar natuurlijk bij. Nu vele jaren later, staan nog zo’n 800 oorspronkelijke objecten uit de bezettingstjaren kris kras door het land.

 

De afgelopen decennia heeft de groot- grondbezitter, Defensie, afstand gedaan van een fors aantal percelen waarop dit erfgoed te vinden is. Een deel heeft een (rijks)monumentstatus gekregen, is herbestemd en overgedragen aan een nieuwe eigenaar. Het gros van de gebouwen er echter troosteloos bij. Door een gebrek aan regie en kennis dreigt voor deze bijzondere bouwkunst de vergetelheid met alle gevolgen van dien. Ook vormt de emotionele krampachtige omgang met het besmette verleden vaak een economische blokkade. Recente kennisontwikkeling brengt echter steeds meer historische nuances aan en groeiende waardering voor deze bouwkunst is her en der waar te nemen.